Wednesday, March 28, 2012

Holy Week 2012


Fr. Charles Sérignat OFM Cap, Rome

THOUGHTS ON HOLY WEEK

Today we are entering the most solemn week in the Church’s year.  In the Orthodox Church it is called “The Great Week”, and we call it Holy because it is the source of all holiness, redemption, reconciliation – everything is here.  In order to enter this Week properly, it helps to keep three things in mind:
1.  It is the last week in Jesus’ life on earth   2.  In recalling the events of Holy Week, we are not just remembering;    3.  We are celebrating the Passover with Jesus.

1,  It is the last week in Jesus’ life on earth.  When a family member dies, everyone remembers where they were, what they were doing, the moment they heard the news. Everyone wants to tell the story of the last moments, what the person did and said just before they passed away.  It’s natural to do this, it’s human.  So we can understand that, in the case of Jesus, the last events of His earthly life would be remembered, recorded, treasured.  Every detail would be significant.  And so it is for us.

2. We are not just remembering.   But the disciples were not just remembering past events.  Only God himself could have found a way to take these historical events, and make it possible for people in any age, in any place, at any time, to enter them and live them, to make them happen NOW.  This is the wonder of the liturgy, which we are privileged to celebrate. “Do this, in memory of me”: Do this to make this moment present for ever.


3. “Passing Over” with Jesus.   “When the time came for Jesus to pass from this world, to the Father”, says the evangelist John. This is what we are “making present” this week. But the point is, Jesus takes us with Him on the journey.  We go with Him, through the sufferings of our human condition, into death, and into the new life of resurrection. His Passover is ours!  

Also, pay special attention to the Readings at Mass on Monday, Tuesday and Wednesday. You could say they are “specially timed” so give us a real sense that these things are happening TODAY:
On Monday, we hear in the Gospel “Six days before the Passover, Jesus went to Bethany….”  Six days before Saturday, counting inclusively as the Jewish custom was, makes it: Monday.  On Tuesday and Wednesday, the focus is on Judas, preparing to betray Jesus….   And on Maundy Thursday morning, some of us may get the chance to attend the Chrism Mass, when the Bishop consecrates the oils that will be used in all the sacraments during the coming year.  The life we receive through the sacraments was won for us by Jesus’ death and resurrection, and is conveyed through the ministry of priests.

We see that this Week, every detail speaks, more loudly than ever before, if only we prepare ourselves to walk the Way with Jesus.

A Blessed Holy Week to one and all!

Palm Sunday
HOSANNA TO THE SON OF DAVID!!!

Today we begin the holiest week in the Church’s year.  It starts with the triumphant entry into Jerusalem.  The crowds shout out in welcome – but little do they know, He is going to His death.
Probably also,  they wouldn’t have dreamed that, just a few days later, some of the same people would be shouting for His blood.

How fickle we humans are, how easy it is to be swayed by public opinion.  It takes courage to stand against the crowd, to swim against the tide.

Somebody once asked a group of people in our parish: “Have you ever been in a situation when it really cost you something to admit you were a Christian?   Several replied that the hardest thing for them was to stand up for what they knew was right, when their friends – or at least the people around them at the time – were all doing the opposite. 

Look at the different characters in the readings of Holy Week.  Who do you identify with most?   Are you waving the palm branch, shouting hosanna?  Are you Peter, who claimed not to know Jesus?  Are you shouting for Him to be crucified, just because everyone around you is doing the same?  Or are you on the sidelines, watching but not taking a stand?

The truth is, we are all those characters at different times!  But this week  -- at some point – God’s grace will meet the real me, no mask, no pretence, face to face with Jesus – around the supper table or on the road to Calvary, or weeping, with Mary, at the foot of the cross.  At that moment, something will change in me, and I will at last begin to be His true disciple.

Maundy Thursday
“LOVE ANOTHER IN THE SAME WAY AS I LOVE YOU”

The Gospel of the Mass this evening is taken from John.  It has always seemed strange to me that on this night, when we commemorate the institution of the Holy Eucharist, John, describing the Last Supper of Jesus before His death, does not even mention that Jesus took bread, took the cup of wine, blessed and distributed them….  He seems to take for granted that everyone will know that this happened today.  He is not so much interested in the events, as in their deeper significance.

What catches his attention, stops him in his tracks, is what happened after supper was over:
 “And after supper, he showed the full extent of his love …. He got up from the table, took off his outer garment, and knelt to wash the feet of each disciple in turn…”

Jesus the Lord, performing a slave’s job and washing feet!  No wonder Peter exclaims: “Lord, you will never wash my feet!”  But here we remember, as Jesus intended us to remember, what He had said a short while before, when James and John were arguing about who was the more important among them: “Among the pagans, their great ones make their authority felt….It must not be like that among you… Among you, the greatest must be the slave of all.”

Today we recall the foundation of priesthood – Jesus sharing his priesthood with ordinary human beings.  But priesthood does not mean dominating others. It is not taking pride in one’s status or exalted position in society. It means doing what Jesus did – humbling ourselves, and serving all people – in fact, giving our lives for them.  Franciscan brothers who are priests should be specially sensitive to the servant nature of priesthood.

St Francis saw the truth of this immediately. He was amazed that God could make Himself so small – as a baby in the manger, in a tiny piece of bread and a drop of wine, in this amazing gesture of kneeling before his own disciples.  This is why insisted that his brothers were not to be called “prior” or “superior”. Instead, he said, they were to imitate Christ’s “minority” and “minister” (serve) like “lesser brothers”. And on his death-bed he asked for this same passage of John’s gospel to be read out to him.

Tonight Jesus humbles himself in the washing of feet, and hides in the humble forms of bread and wine. Tomorrow, on the Cross, these symbols will reveal their full meaning, when the Lord gives His life, to prove the full depth of his love.

“If I, your Lord and Master, have washed your feet, you must wash each other’s feet”. Where do we get the ability to love like this?  By humbly receiving the Eucharist!  It is this amazing reality that is made present tonight, and for all time to come.

Good Friday
“WERE YOU THERE WHEN THEY CRUCIFIED MY LORD?”
You’d have to have a heart of stone not to be moved. The liturgy in this Holy Week speaks more powerfully than at any other time. God’s grace can be touched and felt as never before.

Today’s first reading from Isaiah sounds like an uncanny prediction of Christ’s sufferings, 600 years before the event. We may be moved, but the events seem far away, back in the distant past. We are spectators, looking from a distance – we take a look, sympathise a little, and move on. Life goes on as before.

Something more needs to happen. Matthew tells us that, when Jesus died on the cross, the veil of the Temple was torn in two from top to bottom; the earth shook, the rocks were split.  The rock that must be split is the hard rock of our own heart. How is this to happen?

It cannot be forced – it is a moment of grace, a realisation that suddenly dawns: He was pierced through for OUR sins – for MY sins; ours were the sufferings he bore. Until that realisation dawns, I will only ever be a spectator on Good Friday.

There is a famous Negro spiritual with these words:
            Were you there when they crucified my Lord?
Oh, sometimes it causes me to tremble … tremble (and we add, to weep, for my part in His death).
Some may think: that’s going too far! After all, I wasn’t actually there when they hammered in the nails!

Let me share a very personal memory of a visit to Auschwitz – a place of such evil that it made its victims cry out: “Where is God now”? I remember the photographs of the people who died there, and their relics, the combs, glasses, handbags, piles of shoes, the mounds of human hair, the cans of crystals to make the poisoned gas, false teeth, toothbrushes, crutches made for a small child….

Seeing all this horror, after about 15 minutes I remember saying to God: “Please God, it can’t be true! Can human beings be so evil? How can it be undone?”  And back came the reply: “Yes, it is true, and there is nothing you can do to undo it”.

Next, I was filled with a deep sadness, and I knew that somehow I was part of all the evil that clung to this place. Oh, I’ve never murdered or raped or tortured anyone, or done any of the things that caused these people to suffer. And yet, I knew in that instant that there is such a thing as “solidarity in evil”, just as there is solidarity in goodness. The good, and the evil, that I do, has its consequences, and we are all in it together. All my sins, small and great, are part of the mystery of evil.

For a split second, I felt despair. If that’s how things are, how can we be saved? Instantly I was overwhelmed by the desire to say Mass on that very spot: only God Himself could put us right again, and He has done so – in the death of Christ. Every Mass makes present, until the end of time, the dying and rising of Jesus.

On the cross, Jesus is the innocent victim, unjustly condemned, dying in agony as a criminal. We sense that, somehow, He will be on the cross until the end of time, as long as there are innocent victims, as long as any human being is suffering. We will never have the final answer to the mystery of evil and suffering, but in faith we know that God, in Jesus, is sharing them with us. And that His death has put things right, has cancelled out all human sin.

Were YOU there when they crucified my Lord?  Yes, today, we are all there. Perhaps, today, our hearts of stone will be split open, and then, the light will begin to dawn …

Holy Saturday

This is the seventh day of the week, the day Jesus rested in the tomb. In the first three Gospel accounts this was the Jewish Sabbath, symbolising the seventh day rest.  The liturgy is not celebrated today; the church is empty. It is traditionally a day of quiet meditation as Christians contemplate the darkness of a world without a future and without hope apart from God and his grace.
Some years ago, some philosophers were happy to proclaim that “God is dead”!  There successors are still actively with us in many societies today.  They want to banish God from public life, to remove sacred symbols, to decide for themselves what is right and wrong.  We are beginning to see that, if you keep God out of human life, then the world becomes a bleak and dangerous place. Imagine a world without God…    Holy Saturday is a good time to ponder these things.
It is also a time to remember family and the faithful who have died as we await the resurrection, or to honour the martyrs who have given their lives for the cause of Christ in the world.  While Good Friday is a traditional day of fasting, some also fast on Saturday as the climax of the season of Lent. An ancient tradition dating to the first centuries of the church calls for no food of any kind to be eaten on Holy Saturday, or for 40 hours before sunrise on Sunday. 
However it is observed, Holy Saturday has traditionally been a time of reflection and waiting, a time of weeping that lasts for the night while awaiting the joy that comes in the morning (Ps 30:5).

Monday, March 26, 2012

యేసుక్రీస్తు ఉత్థాన మహోత్సవము, YEAR B, 8 ఏప్రిల్ 2012

యేసుక్రీస్తు ఉత్థాన మహోత్సవము, YEAR B, 8 ఏప్రిల్ 2012
యెష 55:5-14, రోమీ 6:3-11, మార్కు 16:1-7

Br. Joseph Madanu, OFM Cap.

జయహో! యేసు నేడు లేచెను, జయహో!

మ'రణం' అనేది ఓ యుద్ధం.
ఆ యుద్ధాన్ని గెలవడమే ఉత్థానం.
ఆ యుద్ధాన్ని గెలిచాడు ఓ సమర యోధుడు
ఆ సమర యోధుడే ... యేసు.
అల్లెలూయ!!!

నలభై రోజుల కఠోర ఉపవాస ప్రార్ధనలు...
సైతానుచే శోధింపులు...
క్రూరమైన బాధలు...
సిలువపై ఘోరమైన మరణం...
మూడవ రోజు ఉత్థానం.

అదే క్రీస్తు పునరుత్థాన పండుగ సారాంశం. విశ్రాంతి దినము గడచి పోగానే యేసుకు సుగంధ ద్రవ్యములను పూయడానికి మగ్దల మరియమ్మతోపాటు మరో ఇద్దరు స్త్రీలు యేసు సమాధి వద్దకు బయలుదేరారు. కాని, అప్పటికే, ఆ పెద్ద సమాధి రాతి తొలగించ బడటము చూసి వారు ఆశ్చర్యచకితులయ్యారు. అక్కడే తెల్లదుస్తులతో ఉన్న ఓ వ్యక్తి వారిని గమనించి వారితో "కలవర పడకుడి. మీరు వెదకుచున్న యేసు ఉత్తానమయ్యాడు. మీరు వెళ్లి ఈ వార్తను వారి శిష్యులకు తెలియ జేయుడు" అని అనెను (మార్కు 16:1-7).

సిలువపై యేసు మరణం ఎవరికోసం? ఎందుకీ త్యాగం? నీ కోసం - నా కోసం - యావత్ మానవాళి పాప ప్రక్షాళన కోసం. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే మానవాళిపై తనకెంత ప్రేమ ఉందో తన రెండు చేతులు చాచి సిలువపై మరణిస్తూ మనకు చూపించాడు క్రీస్తు ప్రభువు. ఇంతకన్న గొప్ప నిదర్శనం వేరొకటి మనకు అవసరం లేదు.

సిలువను మోస్తున్నప్పుడు అతనిపై వేసిన నిందలు, శారీరక వేదన వర్ణింపతరం కానివి. "అతనిని సిలువ వేయుడు, సిలువ వేయుడు" అని బిగ్గరగా వినిపించిన కేకలు అతని గుండెల్లో గునపములా గుచ్చుకొన్నాయి. ఇన్ని వేదనలను, చీవాట్లను భరించడం ఎవరితరం అవుతుందో చెప్పండి! ఆ నిందలన్నింటినీ భరిస్తూ, ఆకాశానికి భూమికి మధ్య సిలువపై రక్తపు మరకలతో వ్రేలాడుతూ "తండ్రీ, వీరిని క్షమింపుము. వీరు చేయుచున్నదేదో వీరికి తెలియదు" (లూకా 23:34) అని తన తండ్రికి మొరపెట్టుకొన్నాడు. అల్లెలూయ! ప్రేమంటే ఇదే!

ఈనాటి పఠనం యెష 54:10, "పర్వతములు తొలగిపోయినను, మెట్టలు దద్దరిల్లినను నా కృప నిన్ను విడచిపోదు. సమాధాన విషయమైన నా నిబంధన తొలగిపోదు" అని యెహోవా సెలవిచ్చుచున్నాడు. ఈ వచనం దైవ ప్రేమకు ఓ చక్కటి ప్రతిరూపం. మరణం అనేది సమాప్తం కాదు. అది ఓ క్రొత్త జీవితానికి ఆరంభం మాత్రమే! ఈనాటి పఠనంలో పునీత పౌలు రోమీయులకు వ్రాసిన లేఖలో ఇలా అంటున్నారు: "ఆయన మరణములో మనము ఆయనతో ఏకమై ఉండినచో, ఆయన పునరుత్థానములో కూడా మనము తప్పక ఆయనతో ఏకమై ఉందుము. మనము క్రీస్తుతో మరణించి యున్నచో ఆయనతో జీవింతుమని విశ్వసింతుము. మీరును మీ విషయమున అట్లే పాపమునకు మరణించితిమనియు, క్రీస్తు యేసుతో ఏకమై దేవుని కొరకై జీవించుచున్నామనియు తలంపవలెను (రోమీ 6:5,8-11).
 
క్రీస్తు తన ఉత్తానము ద్వారా యావత్ మానవాళికి రక్షణను ప్రసాదించాడు. తన ఉత్థానం ద్వారా పాపాన్ని పటాపంచలు చేశాడు. "మానవాళి యొక్క రక్షణకై దేవుని కృప ప్రత్యక్ష మయ్యెను" (తీతు 2:11). ఉత్తాన క్రీస్తు యొక్క ప్రేమ, దీవెనలు మనదరితో ఉండునుగాక!

Sunday, March 25, 2012

పవిత్ర శుక్రవారము - 6 ఏప్రిల్ 2012

పవిత్ర శుక్రవారము - 6 ఏప్రిల్ 2012
యెష 52: 13-53:12; హెబ్రీ 4:14-16, 5: 7-9; యోహా 18:1-19:42

సకల వరముల ఊటయగు ఓ దేవా! మీ సేవకుల కొరకు మీ కుమారుడగు క్రీస్తు తన రక్తము ద్వారా పాస్కా పవిత్ర క్రియలను స్థాపించెను. మీ దయా కటాక్షములను స్మరించుకొని వారిని నిత్య రక్షణతో పవిత్ర పరచుడు.
ఈ రోజు పవిత్ర శుక్రవారము. ఈ రోజుని "గుడ్ ఫ్రైడే" అని అంటున్నాము. యేసు ప్రభువు శ్రమలను పొంది మరణించిన రోజును మనం ఎందుకు మంచి రోజు, పవిత్రమైన రోజు అంటున్నాము? ఎందుకనగా, క్రీస్తు మరణం మనకు విజయాన్ని సంపాదించి పెట్టింది. ఆయనను విశ్వసించు వారందరికి జీవమును, అనుగ్రహమును, రక్షణను, విముక్తిని సంపాదించి పెట్టింది. తన మరణము ద్వారా, మనలను పాపదాస్యమునుడి విముక్తి గావించాడు. "నిష్కళంకమైన గొర్రెపిల్లవంటి అమూల్యమైన క్రీస్తు బలిద్వారా మీరు విముక్తి కావింపబడితిరి" (1 పే 1:19).

పవిత్ర గురువారం, YEAR B, 5 April 2012

పవిత్ర గురువారం, YEAR B, 5 April 2012
నిర్గమకాండము 12: 1-8, 11-14, భక్తి కీర్తన 116:12-13, 15-16,17-18
1 కొరి 11: 23-26, యోహాను 13: 1-15

Br. Kiran Kumar Avvari, OFM Cap

తపస్కాలము మనలను మనం దైవీకముగా మార్చుకొనుటకు దేవుడిచ్చిన సమయం. అలాంటి తపస్కాలమందు విభూది బుధవారము నుండి మ్రానుకొమ్మల ఆదివారం వరకు ఒక ఎత్తైతే, ఈ చివరి తపస్కాల వారం ఇంకొక ఎత్తు. అటువంటి ఈ తపస్కాల చివరి వారమందు ఉత్థాన పండుగకు ముందు వచ్చు గురువారమును పవిత్ర గురువారముగా పిలవడం ఆనవాయితి.. తపస్కాలమందు పవిత్ర గురువారమునకు ఎంతో ప్రాముఖ్యత కలదు. ఈ ప్రాముఖ్యతకు గల కారణములను మనము ఈనాటి పటనముల ద్వారా గ్రహించవచ్చును.

నిర్గమకాండము 12: 1-8, 11-14 - పాస్కబలి నియమములు

ఈ పఠనము ద్వారా యెహోవా దేవుడు ఇస్రాయేలీయులతో పాస్కాబలి ఒప్పందము చేసుకొనుటను మనము చదువుచున్నాము. ఈనాడు ఇస్రాయేలీయులు పరిశుద్ధమైన మగ గొర్రెపిల్లలను చంపి, వాటి రక్తమును వారి ఇంటి గుమ్మములకు పూయవలెనని దేవుడు ఆజ్ఞాపించాడు. అప్పుడు తాను ఐగుప్తు దేశమునందు జనుల తొలిచూలు పిల్లలను చంపునపుడు ఇస్రాయేలీయుల పిల్లలు క్షేమంగా ఉండెదరు. ఇది దేవుని పాస్క బలి అని, పాస్క నియమములను, పాస్క ఒప్పందము గురించి ప్రభువు విడమరచి చెప్పియున్నారు.


మ్రానికొమ్మల ఆదివారము - క్రీస్తు పాటుల స్మరణోత్సవము - 1 April, 2012



మ్రానికొమ్మల ఆదివారము - క్రీస్తు పాటుల స్మరణోత్సవము - 1 April, 2012
యెరుషలేములో క్రీస్తు విజయ ప్రవేశ స్మరణ దినము
Year B: యెష 50:4-7, ఫిలిప్పి 2:6-11, మార్కు 15:1-39


"దావీదు పుత్రునకు హోసాన్న. ఏలినవారి నామమున వేంచేయువారు ఆశీర్వదింపబడినవారు, ఇశ్రాయేలు రాజునకు మహోన్నతమున హోసాన్న" (మ 21:9).

పాస్కాయత్తకాల ప్రారంభమునుండి మన హృదయాలను పాశ్చాత్తాపము, తదితర ప్రేమపూరిత క్రియల ద్వారా ఆయత్తము చేసికొనిన పిదప, ఈ దినము తిరుసభయంతటితో కలిసి మన రక్షకుని పాస్కా పవిత్ర కార్యమును స్తుతించుటకు సమావేశమైయున్నాము. ఈ రక్షణ కార్యమును నెరవేర్చుటకై క్రీస్తు యెరుషలేము నగరమును ప్రవేశించెను. ఆకారణమున మన సంపూర్ణ భక్తి, విశ్వాసమును ఉపయోగించుకొని, ఈ రక్షణాయుత ప్రవేశమును స్మరించుకొనుచు రక్షకుని వెంబడించి, సిలువ ఫలిత కృపయందు భాగస్తులమై, ఆయన పునరుత్థానమందును భాగమును పొందుటకు యోగ్యులమగుదముగాక.

Thursday, March 22, 2012

తపస్కాల ఐదవ ఆదివారము, YEAR B, 25 MARCH 2012


తపస్కాల ఐదవ ఆదివారము, YEAR B, 25  MARCH 2012
ఇర్మియా 31:31-34; భక్తికీర్తన 51:1-2, 10-13; హెబ్రీ 5:7-9; యోహాను 12:20-30

Fr. Karunakar Kasu, OFM CAP
Eluru, Andhra Pradesh, INDIA

ఓ సర్వేశ్వరా! మా విరోధులగు దుర్మార్గులమధ్య చిక్కుకొనియున్న నన్ను రక్షించి మీ ధర్మ తీర్పులను వెల్లడి చేయుడు.  పాపాత్ములు, మోసగాండ్రు, తంత్ర కాండ్రనుండి   విడుదల చేయుడు.  ఎందుకన, నాకు శక్తి సామర్ధ్యములిచ్చు దేవుడు మీరే!

ఈనాటి మొదటి పటనములో యిర్మియా ప్రవక్తను గురించి వినియున్నాం.  దేవుడు యిర్మియాను పిలచి తన ప్రవక్తగా నియమించారు.  యావే ప్రభువు ఇస్రాయేలు ప్రజలతో సీనాయి పర్వతముపై చేసికొన్న ఒడంబడిక ప్రకారం వారు నడవలేదు.  ప్రభువైన దేవునిపై అధారపడటానికి బదులు ఈజిప్టు పాలకులతో చేసికొన్న ఒప్పందము మీద ఆధారపడ్డారు.  అందువలన, యావే ప్రభువు యొక్క సంరక్షణ, సహాయం వారు పోగొట్టుకున్నారు.  అందుకు ఫలితముగా ఇస్రాయేలీయులు అనేక కష్టాలకు గురైనారు.

Wednesday, March 21, 2012

“ I WILL WRITE MY LAW ON THEIR HEARTS…”


Fifth Sunday of Lent (B)
“ I WILL WRITE MY LAW ON THEIR HEARTS…

Today we come closer to the heart of Lent, in every sense of the word. We sense a change of mood; in today’s  Gospel Jesus speaks openly about his passion, and the weekday readings too begin to focus on the approaching sufferings of Jesus.  Our second reading says that He “learned to obey” through the things He suffered.

We come to the heart of things in another literal sense too.  Our first reading tells us that all our Lenten exercises, and all the pains that Jesus is about to suffer, are meant to change the heart of human beings. 


Wednesday, March 14, 2012

Fourth Sunday of Lent, Year, B, 18 March 2012

Fourth Sunday of Lent, Year, B, 18 March 2012 

2 Chronicles 36:14-16, 19-23, Psalm 173:1-2,3-4,6
Ephesians 2:4-10, John 3:14-21 


GOD LOVED THE WORLD SO MUCH 

Br. Charles Sérignant,  OFM CAP

Our readings today open with the people going into exile. It is obviously a consequence of their sinfulness. In fact, sin can be described as just that: we voluntarily, willingly, exile ourselves from God, keep our distance from God. And that can take many forms: we may think we don’t need God; we can run our own lives; make our own plans, we want to be free to run our own affairs. 


తపస్కాల నాలుగవ ఆదివారము, Year B, 18 March 2012

తపస్కాల నాలుగవ ఆదివారము, Year B, 18 March 2012
దిన చర్య 36:14-16, 19-23, ఎఫే 2: 4-10, యోహాను 3: 14-21

Fr. John Antony Polisetty OFM Cap.

నిర్లక్ష్యం చేస్తే...

సరిగ్గా సంవత్సరం క్రితం ఇదే నెల 11 వ తారీఖున, జపాను దేశములోని పుకుషిమా పట్టణములో వచ్చిన భూకంపం, సునామీ కారణముగా గొప్ప అణువిస్ఫోటనం జరిగింది. ఎందరినో నిరాశ్రయులను చేసింది. ఈ దుర్ఘటనములో మానవ తప్పిదము ఏమీ లేదని చెప్పవచ్చు. కాని దాదాపు 25 సం,,ల క్రితం ఉక్రెయిన్ దేశములోని (అప్పటి రష్యా) చెర్నోబిల్ లో జరిగిన అణువిస్ఫోటనం మాత్రం ఖచ్చితముగా మానవ తప్పిదమే! ఏమరుపాటుతనముతో, నిర్లక్ష్యముతో చేసిన పని. రోజూ చేసే పని కదా అనే చులకనభావం. ఈ ఏమరుపాటుతనముతో, చులకన భావముతో, నిర్లక్ష్యముగా, ఒక మీటను వత్తబోయి ఇంకో మీటను వత్తాడు అక్కడ భాద్యతలు నిర్వహిస్తున్న కార్మికుడు. ఆ నిర్లక్ష్యము వలన ఎంతో మంది మరణించారు, బాధ పడ్డారు, పడుతూనే ఉన్నారు.


Friday, March 9, 2012

తపస్కాల మూడవ ఆదివారము, YEAR B, 11-3-2012

తపస్కాల మూడవ ఆదివారము, YEAR B, 11-3-2012
నిర్గమ కాం. 20: 1-17 ; 1 కొరింథీ 1: 22-25; యోహాను 2: 13-25


Fr. Inna Reddy Allam, OFM CAP

మనం ఉదయం లేచిన దగ్గర నుండి రాత్రి పడుకొనే వరకు శుభ్రముగా ఉండటానికి ప్రయత్నిస్తూ ఉంటాం. ఉదయం లేవగానే ఇల్లు ఊడ్చి, ప్రతి వస్తువును చక్కబెట్టుకొంటాం. ప్రతీ రోజు స్నానాలు చేస్తూ ఉంటాం. మురికి అయిన దుస్తువులను ఉతుకుతూ ఉంటాం. మన చుట్టూఉన్న పరిసర ప్రాంతాలను శుభ్రముగా ఉంచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ ఉంటాం. కొంతమంది తమనుతాము శుభ్రముగా ఉంచుకోవడానికి గంటల తరబడి సమయాన్ని హెచ్చిస్తూఉంటారు. కారణం, ఎవరుకూడా మురికి, వాసన వచ్చే విధముగా ఉండటానికి ఇష్టపడరు. మనం మురికిలో జీవిస్తే, తరువాత అది అనేక వ్యాధులకు దారి తీస్తూ ఉంటుంది. ఒక్కసారి జబ్బుపడితే, అది మన ప్రాణాలకే ప్రమాదముగా తయారవుతుంది. కనుక, శారీరక పరిశుభ్రత, మన చుట్టూఉన్న పరిసర ప్రాంతాలను పరిశుభ్రముగా ఉంచటానికి ప్రయత్నం చేస్తూ ఉంటాం.


Tuesday, March 6, 2012

3rd Sunday of Lent (B), 11 March 2012
BE HOLY, AS GOD IS HOLY
Exodus 20:1-17 or 20:1-3, 7-8, 12-17, Psalm 19:8, 9, 10, 11 
1 Corinthians 1:22-25, John 2:13-25

The event described in today’s Gospel takes place at the time of the Passover, the most sacred feast of the year. People are coming to the temple in droves to celebrate the fact that God had delivered them out of slavery in Egypt thousands of years before. Animal sacrifices were a part of the celebration, and so there had to be somewhere where you could buy the animals. But, as in our own countries today at Christmas and Easter, the secular was taking over the sacred; God’s mercy was being bought and sold, and the merchants were doing a roaring trade.

I wonder how this Gospel will be heard in our own parish churches! At the end of Mass today there may well be announcements about ticket-sales, books, newspapers religious articles, and other good things being sold “at the back of the church”.